فى الثاليل « 1 » آزخ « 2 » از بلغم لزج افتد و علاج وى داروها قى است و داروهاء مسهل كه آن بلغم را فروذ ارذ و سودا را ، و جهد آن « 3 » بايذ كردن كه تن كلان كردذ و بيوسته بكرمابه اندر آيذ و شراب تنك « 4 » به كار دارذ و آسانى « 5 » و راحت « 6 » . اكر اين آزخ « 2 » بسيار نبوذ آنج بوذ او را بمالذ ببرك كبر تر يا بخرنوب نبطى تر آنك او را « 7 » جنجك « 8 » [ كويند ] « 9 » يا بخارذ ازخ را و بدارو موش و زرنيخ بمالذ يا بانكبين بلادر يا بداروى تيز كه قريب وى بوذ يا به موى اسب ببندذ « 10 » ببرّذ تا [ بيفتد ] « 11 » بهتر آيد « 12 » يا به آتش داغ كند تا « 13 » بسوزذ « 14 » يا بركشدش از بن « 15 » ، يكى نايزه سازند از مس مرين كار را به اندازه آزخ « 2 » و كرانه نايزه تيز كنند بآزخ « 16 » اندر افكنند « 17 » و بوست آزخ « 2 » ببرّند بوى باز آزخ « 2 » را بكيرند به ناخن ( f . 479 ) و « 18 » بكشند تا بيرون آيذ و به زير وى يكى بيخ بوذ همه بيرون ايذ « 19 » اكر مغاكى افتذ جهار دارو براكندن « 20 » تا راست شوذ و كوشت برارذ « 10 » برنهذش و « 21 » بربندذش « 22 » بس بوذ .

--> ( 1 ) - ف : باب فى الثاليل ( 2 ) - ف : ازخ ( 3 ) - ف : « آن » ندارد ( 4 ) - ف : شراب بنك ( 5 ) - ب ه : جويد ( 6 ) - ف : افزوده . و ( 7 ) - ف : ورا ( 8 ) - ف : جنجتك ( 9 ) - از « ف » و « ب ه » : افزوده شد . ( 10 ) - ف : افزوده . و ب ه : تا بيفتد يا به موى اسب ببرد و اكر به موى اسب . ( 11 ) - از « ف » و « م » افزوده شد . در اصل : نيفتذ ( 12 ) - ف : « بهتر ايذ » ندارد ( 13 ) - ف : يا ( 14 ) - ب ه : تا بريزد و نابديد شود ، صح ( 15 ) - ف : ازين ( 16 ) - ف : بازخ ( 17 ) - ف : اندر فكند ( 18 ) - ف : « و » ندارد ( 19 ) - ب ه : بايد اورد در وقت بركندن ( 20 ) - ف : برافكنذ ( 22 - 21 ) - ف : بربندذ و ( 22 ) - ب ه : و بيوسته بسته دارد